Leczenie propolisem

Propolis, czyli kit pszczeli, jest jednym z najcenniejszych leków w medycynie naturalnej. Specyfik ten swoją popularność osiągnął zaledwie kilkanaście lat temu, mimo że znany był już w sta-rożytności. Słowo propolis wywodzi się z języka greckiego i oznacza przedmurze miasta. W ulu pszczoły uszczelniają kitem wszelkie szczeliny oraz tworzą rodzaj progu osłaniającego od wewnątrz otwór wejściowy w celu utrzymania w środku od-powiedniej temperatury. Kit spełnia również funkcje bakteriobójcze i dezynfekcyjne. Jest substancją powstałą z żywicy drzew, wosku wydalanego z gruczołów przez pszczoły oraz innych składników.

Analiza wykazała, iż składa się on w 55 proc. z żywic, balsamów i substancji smolistych, 10 proc. stanowią olejki eteryczne, 5 proc. pyłek kwiatowy, a 30 proc. wosk i ślina pszczół, ponadto zawiera śladowe ilości wielu związków chemicznych, mających zasadniczy wpływ na jego właściwości lecznicze. Skład propolisu jest różny w zależności od miejsca wylotu pszczół i rosnącego tam drzewostanu. Jego właściwości bakteriobójcze znano już w starożytności. W Egipcie był stosowany do balsamowania i mumifikowania zwłok wielmożów, w Rzymie używano go do usuwania drobniejszych dolegliwości. Pliniusz Starszy w Historii naturalnej (I wiek n. e.) pisze: „[… ] propolis usuwa żądła, drzazgi i inne ciała obce z mięśni, zmniejsza obrzęki, rozmiękcza stward-nienia, łagodzi bóle mięśniowe i usuwa wiele innych dolegliwości”. Od czasów antycznych pamięć o nim przepadła w mrokach dziejów. Stosowany był poza oficjalną medycyną, w leczeniu domowym, ale wyprzedzały go pod tym względem inne specyfiki i zabiegi. Renesans nastąpił dopiero na początku XX wieku, a triumfalny powrót w latach 70-tych i 80-tych.

Zostaw komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>