W Europie dalszy rozwój ziołolecznictwa zawdzięczamy Paracelsusowi

Pustkę po antycznej medycynie zaczęli wypełniać Arabowie. Słynny Ibn Sina Awicenna (980-1037) w swoim dziele Canon medicine dokładnie opisał zastosowanie lecznicze kilkuset ziół.

W Europie dalszy rozwój ziołolecznictwa zawdzięczamy Paracelsusowi (1493-1547), wielkiemu zwolennikowi leczenia metodami naturalnymi. Niewątpliwe zasługi na tym polu ma również Szwajcar Teofrastus von Hohenheim (1493- -1541), który przyczynił się w znacznym stopniu do powstania homeopatii (gr. homoiopätheia – podobna wrażliwość). Na początku XVI wieku w Anglii z rozkazu króla Henryka VIII sporządzona została oficjalna lista ziół i leków ziołowych, dopuszczonych do powszechnego stosowania.

Do połowy XIX wieku ziołolecznictwo i metody leczenia na-turalnego zdecydowanie dominowały. Od tego jednak czasu zaczął zarysowywać się coraz większy zwrot ku chemii, co miało związek głównie z rozwojem tej nauki. Obecnie przychodzi refleksja i powrót do dawnych metod, traktowanych jako sprzymierzeńcy medycyny współczesnej.

Zostaw komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>