Więcej światła na wykorzystanie właściwości bursztynu

Mimo że występuje głównie na wybrzeżach Bałtyku, znany był już w starożytności niemal wśród wszystkich ludów kultury śródziemnomorskiej. Wspominają o tym ówcześni kronikarze, np. Pliniusz Starszy w Historii naturalnej, świadczą też o tym prace archeologiczne. Początkowo przypuszczano, iż bursztyn wykorzystywany był w przeszłości jako materiał czysto zdobniczy. Dziwiło nawet, że kupcy z zachodniej Europy, głównie rzymscy, organizowali pełne niebezpieczeństw wyprawy do wybrzeży Morza Bałtyckiego po bursztyn, który ze względu na cenę powinien ustępować takim kamieniom, jak diamenty, rubiny czy szmaragdy. Na starych mapach rzymskich oglądać można zaznaczone tzw. szlaki bursztynowe, prowadzące do Bałtyku przez ziemie zamieszkane przez plemiona polskie i pruskie. Jednym z głównych grodów na tym trakcie była Calisia (Kalisz).

Więcej światła na wykorzystanie właściwości bursztynu rzuciła dopiero współczesna archeologia. W dawnych grobowcach i zakopanych skarbach znaleziono niewiele biżuterii z niego, ale za to przy samych zmarłych, tj. w odzieży, w kościach ręki itp. odkryto wiele kawałków nie oszlifowanego bursztynu. Stąd wniosek, że był on przede wszystkim pozyskiwany dla celów leczniczych. Jego kawałki znajdowano pod skórą i w zwojach mumii egipskich niewykluczone, że spełniały funkcję konser-wującą. Rzymskie elegantki często ściskały w ręku kawałki surowego bursztynu w przekonaniu, iż jego promieniowanie po-może im dłużej zachować młodość i urodę.

Zostaw komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>